پشت دیوار شفق

چه چیز میتونه از این سخت تر باشه که دیگه نتونی عاشق بشی....!

وقتی طلیعه که از لحاظ سنی جزو هم نسلی های ما به حساب نمی آمد با لحن خاص خودش و  لرزش حزن انگیز صدایش این را گفت..برای چند ثانیه سکوت بر جمع حاکم شد.

من و مهدی زل زده بودیم به چهره اش که راه انکار بر همهء داوری ها می بست

می گفت:

وقتی بر همه چیزی رنگی غیر از آنچه می بایست نشسته....

وقتی در جواب سلامی هر چه بند است بر تنت می نشیند ...

وقتی سرود همراهی در باتلاق تزویر به گل می نشیند  چگونه میتوانی عاشق شوی!!!

از پشت این همه رنگ که بر سیرت و صورت خود پاشیده اید دیگر هیچ زبانی را یارای کلام نیست.

می گفت اون موقع توی دانشکده زاویه تفاوتها تنها به رنگ شلوار جین مان ختم میشد و بس.

اما امروز....

تو یه لحظه بغض گلویش را خورد و با نیشخندی گفت: دلم براتون میسوزه...لا اقل من.....

هر چه بیشتر به حرفهایش گوش میکنم احساس میکنم مثل به گل نشسته ای بیشتر  در آن فرو میروم

و حالا احساس میکنم که بازی را باخته ام

چرا که..

جهان معاصر فاقد توانائی لازم برای افریدن عشق است

  یادش بخیر پدرم.. لا بلای داستانهایش همیشه میگفت:عاشقی یک شب است و پشیمانی هزار شب

و حال هزار شب پشیمانم

که چرا یک شب عاشق نبودم.............

ما آزموده ایم در این شهر  بخت خویش           بیرون باید کشید از این ورطه رخت خویش

نوشته شده توسط رضا در دوشنبه 19 بهمن1388 |

ما مرد نیستیم که اسبیم

اسبیم ، چوبین ، میان تهی

انباشته در شکم خود

انبره مردهای تیغ آخته ای را

این تیغ بر کفان

اندیشه های ماست

اندیشه های ما

بگذار تیرگی

در بند بند شهر بپیچید

ما مرد نیستیم که اسبیم

اسب شهر تراوای

مردان تیغ بر کف و کف بر لب

آرام در نهفت ضمیر ما

در انتظار نشسته اند

تا شهر گم شود

در دودنک شب

و فاجعه به نطفه نشیند

بگذار تیرگی

در بند بند شهر بپیچد

تا این حرامیان

از جان پناهشان به در ایند

چون سنگ دانه های گلوبند ، بند گسسته

در شهر شب گرفته بپاشند

ما مرد نیستیم که اسبیم

چوبین

ما اسب نیستیم

چون کژدمیم در دم زادن به انتظار

تا

نوزادهایمان

زهدان به نیش سهمناک شکافند

وین شهر را

از شش جهت بیالایند

هر چند

اندیشه های مان در زاد روز خویش

لاشه ما را

باید به طیف شب بسپارند

باشد که این دیار

در زیر حکومت کژدمها : اندیشه های ما

ترویج پاسداری فاجعه ها گردد

بگذار
بگذار
بگذار

در بند بند شهر بپیچد

هر چند
هر چند
هر چند

ما مرد نیستیم

ما مرد نیستیم.......                                       (نصرت رحمانی)

پ.ن:استخوانهایم را زیرچکمه هایت خرد کن....اما تحقیرم نکن 

چرا که غرور ابرهای سیاه را تنها نسیم کوچک آهی  فرو می ریزد!

نوشته شده توسط رضا در دوشنبه 12 بهمن1388 |

شهردار ارومیه بود...

باران خیلی تند می آمد. به من گفت « من می رم بیرون» گفتم « توی این هوا کجا می خوای بری؟» جواب نداد. اصرار کردم . بالاخره گفت « می خوای بدونی ؟ پاشو تو هم بیا. » با لندرور شهرداری راه افتادیم توی شهر. نزدیکی های فرودگاه یک حلبی آباد بود. رفتیم آنجا. توی کوچه پس کوچه هایش پر از آب و گل و شل. آب وسط کوچه صاف می رفت توی یکی از خانه ها. در خانه را که زد، پیرمردی آمد دم در. ما راکه دید، شروع کرد به بد و بی راه گفتن به شهردار. می گفت « آخه این چه شهردایه که ما داریم؟ نمی آد یه سری به مون بزنه ، ببینه چی می کشیم.» آقا مهدی به ش گفت «خیله خب پدرجان . اشکال نداره . شما یه بیل به ما بده، درستش می کنیم؟» پیرمرد گفت « برید بابا شماهام! بیلم کجا بود.» از یکی از هم سایه ها بیل گرفتیم. تا نزدیکی های اذان صبح توی کوچه ، راه آب می کندیم....

همه داشتند سوار قایق می شدند. می خواستیم برویم عملیات. یکی از بچه ها ، چند ماهی دست کوموله ها اسیر بود. هنوز جای شکنجه روی بدنش بود. وقتی سوار شد، داد زد « پدر شون رو در می آریم. انتقام می گیریم.» تا شنید گفت « تو نمی خواد بیای. ما واسه ی انتقام جایی نمی ریم...

شب آخر از خستگی رو پا بند نبودیم. قرار شد چند ساعت من بخوابم، چند ساعت او. نوبت خواب او بود. بیرون سنگر داشتم کارهایم را می کردم که بچه ها آمدند سراغش را گرفتند. رفته بودند توی سنگر پیدایش نکرده بودند. هرچه گشتیم نبود. از خط تماس گرفت. گفت« کار خاکریز تمومه.» یک تکه از خاکریز باز بود؛ قبلش هرکه رفته بود، نتوانسته بود درستش کند....

نوشته شده توسط رضا در شنبه 3 بهمن1388 |

زندانها پر از شاعرانی است که یک لحظه غافل و قاتل شدند..

و شهر پر از قاتلانی است که حتی یک لحظه شاعر نبوده اند.....

                                                                                         (جسدهاي شيشه اي)

نوشته شده توسط رضا در چهارشنبه 23 دی1388 |

اول، زمين تنها بود
زمين تنها بود تا شبی
که خواب ديد
يک نفر دارد آوازش می‌دهد،
زمين همان موقع فهميد
اسمش زمين است.


آدمی بود او
که خواهرِ خود را آواز داده بود به اسم.


۱
دوم، در آغازِ آفرينش
روزها، شب بود و شب‌ها، شب!
يک شب که ماه رفته بود سَفَر
خورشيد تب کرد و سوخت و سوخت
تا شب، روز شد وُ
روز رو به تاريکی گذاشت.
از همان زمان
عده‌ای گفتند حق با زن است،
مَردها خيلی سَفر می‌روند...

پ.ن: در تقلاي سوز بيرون و سرماي درون... در پشت ميز خالي از لبخند بازهم تلاقي شعر و تصوير مرا از درون ويران كرده...

دفتر سيد علي صالحي را كه باز كردم  "دو داستان بلند از مادرم ماه زري" مرا خواند .سر از روي كتاب  برداشتم و چشم بر پنجرهء اتاق دوختم...

پرنده اي روي شاخهء خشك چنار جلوي خانه، كز كرده بود.

پنجره را باز كردم ...ميخواستم صدايش بزنم

اما اسمش را نمي دانستم

مي شناختمش...اما اسمش را نمي دانستم

مثل طلبكارها نگاهم ميكرد

اما ميدانست كه من هم....ندارم

چه چيز را؟

خودم هم نميدانم...

فقط .. كاش مي فهميديم كه چشمها دروغ نمي گويند...

تصويري جز زمستان رفيع پيتز مرهم اين درد نيافتم و اكنون خسته تر از پيشم

و تاسف از اينكه رفيع پيتز را در اندازه هاي خودش نسنجيده ايم.

زمستان او به جرأت در قله هاي سينماي سرزمين ما جاي دارد..

نوشته شده توسط رضا در چهارشنبه 16 دی1388 |

در گذرگاهي

          آغشتهء بوي نذري

  مادرم...

       با كاسه اي، به زير چادر شبش

                 در پي پيمانه اي از آفتاب

                          پشت درهاي هميشه بسته

                                       ايستاده بود

من و تو اما

         چه بازيگوشانه

                   ماه را

                       بر پردهء سياه

                                    ديوار كوچه

                                         به صليبش كشيديم

تا  پدرم ديگر از سگها نترسد...

پ.ن: الذین آمنوا   یقاتلون فی سبیل الله

و این فصل دیگری است که با سیلی سرد تو آغاز شد...

لباس گرم بپوشید...

نوشته شده توسط رضا در دوشنبه 7 دی1388 |

( يا ايتها النفس المطمئنة ارجعى الى ربك راضية مرضية فادخلى فى عبادى و ادخلی جنتی)

شمشيري كه بر گلوي تو نشست  هر چيز و همه چيز را به دو نيم كرد. همه چيز در سوي تو حسيني شد…

و هر چيز در آنسوي... رسوا شدهء هميشهء تاريخ... چرا كه بهشت تو جنگل شوكرانها بود

 گر چه آتش است و ماتم و عطش

                           اینهمه پلی برای گریه نیست

از شعور عاشقی در این جهان

                                           کربلا

                                                      هر آنچه هست و بود  بود...

به رسمی دیرینه، خاك غريب زمين، هميشه تشنهء خون است...

نوشته شده توسط رضا در جمعه 4 دی1388 |

متولد ماه جغد اولین مجموعه از آزاده است که تازه متولد شده...به همهء رفقا پیشنهاد میکنم اگر کمی از حساب بانکی شون رو برداشت کنن چیزی رو از دست ندادن....چرا که من به نگاه آزاده و بیشتر از اون به خودش بسیار ایمان دارم...

نوشته شده توسط رضا در شنبه 28 آذر1388 |

سبز..

       منم كه سبز مي خوانمت

اينك...

          شهوت دريدن را

                              به رقص مرگ

                                              تبري در دست داده اي

اينك...

           ساقه هائي

                           خشك تر از تب جوي ها

اينك...

          فريادي

                   پر غريو تر از

                                   شيون باد

اينك...

         سجدهء سبز

                          هزار صنوبر

                                        بر سايهء  سرد  بامت

و اينك...

               تو..

                    خانه خراب شده اي...

                                         به توگفته بودم!

پ.ن: بيابان را سراسر مه گرفته...

نوشته شده توسط رضا در یکشنبه 22 آذر1388 |

باران طعنه كه مي بارد

                            در آغوش ميكشم اش

                                                 در حريق

                                                             هزار زخم چركين تنم

زخمي

         اينچنين…

                        كه

                              آواز آبي شعله هايش

                                                در آوار عفونتي فرساينده

                                                                                خاموش است

مهتاب

در كمين ابرهاي عبوس پائيزي

                                         رد پاي

                                                     سنگين

                                                               پلكهاي  مرا به تعقيب نشسته بود

در پس

        عقربهء شوم ناودان

                                سرماي

                                             هزار

                                                     كلاغ خبر چين

                                                                   روي سيم هاي چراغ برق

                                                                                                       مي لرزید

حالا...

         امشب نيز

                      باران مي بارد

اين خاك خستهء سرد اما..

                               توان تاولي

                                           از جنس ضجه را نيز

                                                                         ندارد

                                                                   زمستان است...

پ.ن: آسمان زمستان آبستن است...

هر صبح زمستاني كه از خواب بر مي خيزم ميترسم از اينكه به آسمان بنگرم.....

نوشته شده توسط رضا در یکشنبه 15 آذر1388 |

پول....

پول تميز....

چه واژهء خنده داري...

چيزي كه اينهمه توي دست بچرخه و دستمالي بشه دیگه هیچ وقت تميز نميشه.....

پول نماينده راستين جدائي و نيز نماينده راستين پيوندها است قدرت جهان شمول الكتريكي شيميائي جامعه...

كارل ماركس:

اگر احساسات و شورهاي آدمي به مفهومي (محدود)صرفا پديده اي انسان شناسه نباشند و درعوض تصديق راستين هستي شناسانهء او باشد و اگراين احساسات و شورها فقط به اين دليل به راستي تصديق ميشوند كه عين يا ابژه هاي آنها به عنوان عين يا ابژه حسي برايشان موجوديت مي يابد:آنگاه نخست واضح است كه:هر زمان كه تصديق حسي بيانگر نيست شدن مستقيم شئ يا ابژه در شكل مستقل خويش باشد(مانند خوردن و نوشيدن و كاركردن روي اشياء و ....)اين امر نشانهء تصديق عين يا ابژه است و ثانياً معناي مالكيت خصوصي صرف نظر از بيگانگي آن همانا هستي عين ها يا ابژه هاي بنيادي براي بشر مي باشد يعني هم عين ها يا ابژه هائي جهت فعاليت.....

...حدود قدرت پول ، حدود قدرت من است : ویژگی ھای پول ، ویژگی ھا وقدرت ھای ذاتی من است ، ویژگی ھا وقدرت ھای صاحب آن، بنابراین آن چه که ھستم و آن چه که قادر به انجام دادنش ھستم، ابداً براساس فردیت من تعيین نمی شود . زشت ھستم ، اما می توانم برای خود زیباترین زنان را بخرم ، بنابراین زشت نيستم . زیرا اثر زشتی، قدرت باز دارنده آن، با پول خنثی می شود. به عنوان یک فرد، چلاق ھستم، اما پول بيست وچھار پا در اختيارم می گذارد، بنابراین چلاق نيستم. من آدم رذل، دغل، بی ھمه چيز و سفيه ھستم اما پول و طبعاً صاحب آن عزت و احترام دارد . پول سرآمد تمام خوبی ھاست. پس صاحبش نيز خوب، است، علاوه براین مرا از زحمت دغل کاری نجات می دھد. بنابراین فرض قرار می گيرد که آدم درست کاری ھستم. آدمی سفيه ھستم، اما اگر پول عقل کل ھمۀ چيزھاست، آن وقت چطور صاحبش سفيه است ؟ " ودر یک کلام پول ، به ھم ریختگی وارونه شدن تمام ویژگی ھای انسانی و طبيعی ، اخوت ناممکن ھا وقدرت اللھی پول ریشه در خصلت آن به عنوان سرشت نوعی بيگانه ساز آدمی دارد که با فروش خویش، خویشتن را بيگانه می سازد، پول، توانای از خود بيگانۀ نوع بشر است...

شكسپير : پول الوهيتي مشهود است دگرگوني تمامي ويژگيهاي انساني و طبيعيبه اضدادشان.پول ناممكن را ممكن ميسازد...پول روسپي معمولي و پا اندازي عادي ميان مردم و ملتها است...

نوشته شده توسط رضا در سه شنبه 3 آذر1388 |

وقتي شنيدم رفته....انگار چيزي از درون مغزم ، از نه توهاي دهليزهاي سرم روانه ميشد...احساس می كردم جائي خالي شده.اين خلاء را خيلي ساده تجربه ميكردم...

احساس ميكردم چيزي را جا گذاشته ام، خاطره اي، نوازشي ،گرمي دستي....

آن روزها را كه مرور ميكنم تنها تصوير  ترس بر لوحهء  روح ما...

تصویر ترس در التهاب فريادهای خشمی بي امان.

مثل كاغذي مچاله شده پر از خطهاي نامعلوم رنج مي مانديم كه دست تقدير به روزگار بي رنگ ما هديه مي داد....

تنها سر پناه امن من و تو شايد خانه اي بود كه نه مثل اين روزها سرد و طاقت زده كه سبز اما بيمار بود.و دراين چارچوب خسته تو اما اميد را از ما نميگرفتي چرا كه ميدانستي شايد تنها چيزي باشد كه در دستانمان به يادگار مانده...آري ،تنها دارائيمان بود و تو خوب ميديدي و ميدانستي....

وقتي با قلم موي سبزت در انعكاس قاب شيشه اي خاكستري خانهء ما را رنگ ميزدي سرشار ميشدم از احساس دوست داشتن و نوازش...مي ديدم كه دلم درون سينه مي لولد..شايد داشت نفسي عميق مي كشيد تا خستگي خاموشش را از شانه بروبد

شايد....

اما هر چه بود خانهء ما سبز بود...سبز سبز

هيچ وقت از ذهنم بيرون نمي رود آنروزهائي كه كنار بخاري همگي كنار نگاه هاي گرم عزيز چشم بر جادوي سبز تو ميدوختيم و تخمه نفرت را ميشكستيم و آنگاه كه بخاري خاموش ميشد ما هنوز گرم بوديم...و من خيره به اشكهاي نسرين و معصومه...

دنيا....دنيائي بود به شيريني دريا....

روحش شاد و قرين رحمت حق

نوشته شده توسط رضا در دوشنبه 18 آبان1388 |

تنها ...

آنكه بزرگترين جا را به خود اختصاص نمي دهد

                                     از شادي لبخند بهره مي تواند داشت

آنكه جاي كافي براي ديگران دارد

                   صميمانه تر ميتواند با ديگران بخندد...

                                                         با ديگران بگريد....

                                                                                            (مارگوت بيكل)

نوشته شده توسط رضا در دوشنبه 4 آبان1388 |

آغاز شكل گيري هسته هاي نظامي در جوامع بر طبق شواهد موجود و در دست به دوره هاي اوليه كشاورزي باز مي گردد كه به دليل تكوين صفات و خصوصيات مالكيت خصوصي در اقتصاد سكون يافته و به تبع آن رخنهء اين ويژگيها در بطن جامعه نياز شديدي به مسئلهء امنيت سرمايه هاي اقتصادي پيش كشيده شد.در طول ساليان اين مجموعه هاي امنيتي داراي سازمان و نظامات خاصي گرديد كه داراي سلسله مراتبي خاص شدند كه كار ويژه اصلي شان حفاظت از منافع عمومي و برقراري امنيت اقتصادي اجتماعي بود.

از همين رو است كه از همان آغازين دوره هاي شكل گيري اين سازمان ها به راحتي ميتوان ميزان نفوذشان در سياست و زندگي اجتماعي را به واسطهء نياز مبرم اجتماعات انساني به آنان به سادگي شناخت.

البته نبايد از نظر دور داشت كه اين روابط در دوره هاي مختلف تفاوتهاي فاحشي با يكديگر دارند.هر چه سازمانهاي نظامي پيچيده تر گشتند ميزان استقلال آنها از جنبه هاي اقتصادي و سياسي و اجتماعي مشهودتر از پيش گرديد.

مبحث مداخلهء نظاميان در سياست و جامعهء مدني را ميتوان از منظر جامعه شناسي سياسي و ميزان نفوذ و تاثير نيروهاي نظامي و پايگاه طبقاتي نظاميان مورد كنكاش و بررسي قرار داد.

اولين فاكتور مورد بحث ميتواند اين باشد كه آيا نظاميان داراي يك طبقهء اجتماعي معين و مشخص مي باشند يا خير؟ درجواب اين سوال ميتوان به جرات گفت كه طبقه و كاست نظاميان يكي از منسجم ترين و تاثير گذارترين طبقات و نيروهاي اجتماعي است از آن جهت كه بهره گيري از نيروهاي توليدي مشترك و به تبع آن منافع اقتصادي سبب ايجاد روابط توليدي و ساختاري مشترك كه از مشخصه هاي عيني  يك طبقهء اجتماعي است ميشود.

و براحتي ميتوان دريافت كه در حضور كمرنگ طبقات اجتماعي ديگر كه نمونه هاي بارز آن را ميتوان در جوامع عقب مانده و در حال توسعه مشاهده نمود، اين طبقات نظامي هستند كه با تكيه بر قدرت اقتصادي و نظامي خويش كه قدرتي عيني و ابزاري است ميتوانند بصورت پنهان و آشكار در سياست و جامعهء مدني مداخله نموده و آن را بر اساس اهداف و منافع طبقاتي خويش هدايت نمايند و در نهايت امر دست به كودتا و در اختيار گرفتن مستقيم قدرت ميزنند كه اين مورد آخر تنها در جوامعي رخ مي دهد كه طبقات اجتماعي(بخصوص بورژوازي) در آن تكوين نيافته باشند. مثال بارز آن را ميتوان در كودتاي نظاميان در پاكستان مشاهده نمود.

ميليتاريسم:

ميليتاريسم در فرهنگهاي علوم اجتماعي به عنوان يك بيماري اجتماعي از آن ياد شده كه دخالت نيروهاي نظامي در سياست و اجتماعات مدني در آن بطور فزاينده اي قابل مشاهده است.

نيروهاي نظامي يكي از ملزومات جوامع بشري مي باشند و اهميت آنان در سطحي بسيار بالا قرار دارد و به نظر من از احتياجات اوليهء جوامع مدني هستند.پس شكي در نفس وجود نيروهاي نظامي در جوامع نميتوان داشت.البته نبايد اين بحث را به افسار گسيختگي و بازيچهء دست سياستمداران شدن نيروهاي نظامي تعميم داد.نيروي نظامي وسيله است، كه متاسفانه در اكثر قريب به اتفاق جوامع در راستاي اهداف استعمارگران و استثمارگران جامعه قرار مي گيرد.

آغاز شكل گيري ارتش مدرن در ايران به آغازين سالهاي تكوين كاپيتاليسم در ايران و حكومت رضا شاه باز مي گردد كه با گشايش دانشكده افسري در سال 1300 كار خود را آغاز نمود.

اما خوشبختانه با شكل گيري احزاب قدرتمندي چون حزب توده و حضور نخبگان آن در سيستم، استقال بيشتري از پيش در اين سازمان پديد آمد كه به سادگي بازيچهء دست دربار نميشد كه اوج كشمكش آن به اواخر دوران پيش از كودتاي 28 مرداد باز ميگردد كه بعدها در جريان انقلاب اسلامي نيز نيروهاي نظامي آنطور كه تصور مي شد از قدرت بالقوه خويش براي مهار آن استفاده ننمودند.

پس از انقلاب تشكيل يك نيروي نظامي جديد بنام سپاه پاسداران براي جلوگيري از هرگونه خرابكاري احتمالي الزامي مي نمود.كه متاسفانه با آرام شدن اوضاع پس از اتمام جنگ 8 ساله بجاي كمرنگ تر كردن وظايف و نقشهاي اجتماعي نيروهاي نظامي در جامعه آن را به سمت فعاليتهاي اقتصادي بيشتر و دست اندازي در پروژه هاي بزرگ و پر سود سوق دادند.تا امروز كه قدرت اقتصادي اين نيروها به حدي افزايش يافته كه به سادگي نميتوان از دخالت نظاميان در اقتصاد و روابط توليدي جامعه ممانعت بعمل آورد.

امروز نيروهاي نظامي با ايجاد موسسات مالي و پرداخت وامهاي هنگفت عملا به عنوان يك رقيب جدي براي بانكها وارد عرصهء رقابتهاي اقتصادي شده اند كه بطور مثال ميتوان از موسسه هاي مالي قوامين وابسته به نيروي انتظامي و انصار وابسته به سپاه نام برد كه رییس بانک مرکزی نيز اين اواخر اعلام كرد، موسسه مالی و اعتباری انصار برنامه های خود را با ضوابط پولی و بانکی کشور تطبیق داده و می تواند در قالب بانک فعال شود.كه با عملي شدن اين امر شاهد دخالت بيشتري از نيروهاي نظامي در كلاف سر در گم اقتصاد ايران خواهيم بود...

امروز بيش از پيش به نافرماني هاي مدني در قالبهاي اقتصادي نياز است.به هر ترتيب بايد با رويگرداني اقشار مختلف مردم در سهيم شدن با فعاليتهاي اقتصادي اين قشرعملا آنها را در موضعي انفعالي نگاه داشت.

اما باز هم مثل هميشه بايد يادآور شوم كه در اين مبارزه نه سپاهي نه بسيجي و نه ديگر نيروهاي نظامي نيستند كه در برابر ما قرار دارند بلكه اين ساختارها و افرادي هستند كه با رخنه در اين سازمانها آن را در جهت اهداف و منافع خويش هدايت مي كنند....

نوشته شده توسط رضا در شنبه 25 مهر1388 |

قصه هاي شبهاي تابستان

                                 هميشه كوتاه بود

ميگفتي:

           وقتي كه آسمان آبي است

                                    آنچه بر سينه مي نشيند

                                                      هميشه .....داغ است

شب آنقدر كوتاه مي آمد كه لالائي تو، ناتمام در سينه به خواب مي رفت

مي ترسيدم...

                 هميشه ميترسيدم

                         از صداي قدمهاي پائيز

                                               وقتي كه بر ايوان خانه پرسه ميزد

و تو همصداي شيون برگها

                  وقتي روي لختگي خاك سجده مي زدي

                                                        غبار هزارآرزو، ميان گيسوان سپيدت آرام مي گرفت

هميشه دلتنگي هايم را بر گلبرگهاي دامنت جاي ميگذاشتم

بغض...

           بغض گلويم

                         خشك بر گوشهء سجاده ات

                                               نفس...

                                                            نفس اما...

                                                                         همه از سخاوت اشكهاي تو مي كشد...

تو زيباترين سخني

               به روزگاري ابري

                                            تو

                                                      باراني...

پ.ن: كار كه تمام شد احساس كردم كه بازهم مرا تحويل گرفته....در دلم فرياد زدم خدايا متشكرم

اما وقتي نگاهم به رد پاي اشكهايت روي جانماز افتاد

تازه فهميدم اين گشايش در كار از كجاست؟ از كيست؟

 و جز اين قلم سزاوار ستايش تو نيافتم....

يك دنيا لبخند نثار تمام مادران سرزمينم

نوشته شده توسط رضا در جمعه 17 مهر1388 |